Het leven in zijn algemeenheid -en de mens maakt daar deel van uit- is een wonder. Er is heel veel dat wij niet weten en dat we waarschijnlijk ook nooit zullen weten en dat altijd een mysterie zal blijven. Zeker als we alles op een analytische, materialistische manier blijven bekijken, zullen we nooit de samenhang kunnen begrijpen, maar ook zullen we niet de schoonheid zien en de wijsheid ervaren die op overvloedige wijze in de schepping aanwezig is.

Bovenstaand zinnetje staat in de bijbel en wel in het zesde hoofdstuk van het Johannesevangelie, vers tien. Het is onderdeel van de beschrijving van de plek waar iets staat te gebeuren: De Spijziging van de vijfduizend . Het is een van de meest aansprekende wonderdaden die Christus voltrekt. Je zou zomaar over dit zinnetje heen lezen, immers meer dan een feitelijke weergave van de omstandigheden aldaar geven ze niet, toch? Maar, hoe kan het zijn dat in een document als de Bijbel, waar geen woord teveel staat, zo’n onbenullig landschappelijk feitje een hele zin toebedeeld krijgt? Dat moet een dieperliggende reden hebben. In het onderstaande verhaal wil ik die op het spoor komen.

Mijn vijfentwintigste blogaflevering! Een jubileum dus. Ook deze keer komt de relatie mens-landbouw aan de orde, en wel op de meest materiële wijze die maar mogelijk is: het eten. Toch zal ook hier blijken dat de stof niet het enige is dat telt. Ik weet het: hoe ver kan een deur geopend staan. Toch is het soms zinvol om door die openstaande deur heen te kijken om de daarachterliggende ruimte te beschrijven. Misschien is er iets nieuws te zien?

Inleiding

Binnen de compostpreparaten vormt paardenbloem samen met duizendblad en kamille een soort groepje. Niet alleen wijken ze behoorlijk af van de drie andere preparaten; eikenschors, brandnetel en valeriaan, ze hebben in menig opzicht een verwantschap met elkaar.

Tijdens een echt oogcontact tussen twee mensen ervaren beiden het wezen van de ander. Beiden zijn tegelijkertijd zender en ontvanger. Bij een vreemde wenden we al heel snel de blik af, het is te intiem. Stel je eens voor dat de Aarde een levend wezen is dat zendt en dat kan ontvangen. En dat ons mensen niet als vreemd beschouwt, maar ons toegedaan is. Wat zou dat betekenen voor onze relatie met haar?

Inleiding

Planten groeien in de zomer, ijs vormt zich in de winter (tenminste als het vriest). Afgelopen week, begin februari, zag ik bij een net bevroren paddenpoel in mijn omgeving lijnvormige structuren op het wateroppervlakte. Die zetten me nader aan het denken. Ik zag een analogie met de plantengroei in de zomer. Hieronder een verslag van mijn gedachten, waarvan ik hoop dat ze, ondanks de koude aanleiding, enkele warme gevoelens kunnen oproepen.

Een van de gewone groenten is de rode biet, hoewel zijn alledaagsheid flink is afgenomen. In vroeger jaren werden rode bieten veel meer geconsumeerd dan tegenwoordig. Veel nieuwe groenten hebben een plek veroverd in de Nederlandse keuken. De lange kooktijd en misschien de ook uitgesproken smaak zijn er debet aan. Maar ondanks de afgenomen populariteit blijft voor mij de rode biet een heel bijzondere groente. Vroeger was in Nederland de naam kroot meer ingeburgerd dan tegenwoordig. Naamgevingen in andere landen: Rote Beete/ Rübe (Duitsland), Betterave Rouge (Frankrijk) of Red Beet/ Table Beet ( Groot Brittanië). De Zwitsers noemen  het meestal Randen, daarbij refererend  aan de meerdere inwendige cambiumringen.

Inleiding